จากถิ่นฐานสู่ความหมายเชิงสัญลักษณ์: การสำรวจห่วงโซ่อุปทานเชิงวัฒนธรรมและพื้นที่ตลาดในชุมชนชาติพันธุ์กะเหรี่ยง ราชบุรี

การวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาคุณลักษณะของกลุ่มผู้ประกอบการในห่วงโซ่อุปทานเชิงวัฒนธรรมในชุมชนกะเหรี่ยงบ้านคา ปากท่อ หนองหญ้าปล้องที่เกิดขึ้นจากการเปลี่ยนแปลงด้านภูมิศาสตร์การตั้งถิ่นฐาน-การทำมาหากิน และ 2) เปรียบเทียบลักษณะทางกายภาพของตลาดวัฒนธรรมระหว่างตลาดที่สร้างในชุมชนกับตลาดที่สร้างนอกชุมชน การศึกษาใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บข้อมูลด้วยวิธีเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง ในพื้นที่ตลาดชุมชนชาติพันธุ์จำนวน7แห่ง  วิธีการวิจัยใช้การสำรวจภาคสนาม การถ่ายภาพ และการสัมภาษณ์เชิงลึก เพื่อวิเคราะห์รูปแบบของห่วงโซ่อุปทานเชิงวัฒนธรรม และลักษณะการใช้พื้นที่ในตลาดวัฒนธรรมชุมชนชาติพันธุ์ ผลการศึกษา สรุปได้ดังนี้ 1) ห่วงโซ่อุปทานประกอบด้วย กลุ่มผู้ผลิตงานหัตถกรรมที่อนุรักษ์ความรู้แบบดั้งเดิม กลุ่มเกษตรกรรมที่อนุรักษ์วิถีชีวิตกับธรรมชาติ กลุ่มสนับสนุนวัฒนธรรม และกลุ่มผู้ผลิตแนวสร้างสรรค์ใหม่ 2) การเข้าถึงของถนนและลักษณะเด่นทางธรรมชาติของพื้นที่มีผลโดยตรงต่อการจัดผังพื้นที่ร้านค้า 3) ตลาดที่มีการสร้างความหมายเชิงสัญลักษณ์มีผลต่อปริมาณลูกค้าที่มากขึ้น 4) พื้นที่การค้าของชุมชนมีลำดับความเข้มข้นของทุนวัฒนธรรมจากมากไปน้อย คือ บ้านช่าง ลานชุมชน ศุนย์วัฒนธรรม ตลาดชุมชน และตลาดท่องเที่ยว และ 5) ตัวตนของตลาดวัฒนธรรมเกิดจากมโนทัศน์ในสื่อออนไลน์มากกว่าประสบการณ์ทางความรู้สึกในสถานที่จริง

• : ตลาดวัฒนธรรม, ห่วงโซ่อุปทาน, ชุมชนชาติพันธุ์-กะเหรี่ยง, ทุนทางวัฒนธรรม, การมีตัวตน