การศึกษาความเป็นไปได้การจัดตั้งโรงงานผลิตอิฐประสานจากของเสียขี้เถ้าที่ได้จากโรงไฟฟ้าไม้ยางพารา

ประเทศไทยเป็นผู้ผลิตยางพาราธรรมชาติรายใหญ่ของโลก มีพื้นที่เพาะปลูกกว่า 22 ล้านไร่ ต้นยางพาราที่ หมดอายุแล้ว บางส่วนจะนำไปเป็นเชื้อเพลิงในโรงไฟฟ้าชีวมวลเพื่อผลิตไฟฟ้าทำให้เกิดขี้เถ้าไม้ยางพารา ขี้เถ้าเหล่านี้ปกติจะถูกฝังกลบ แต่ความจริงแล้วสามารถนำมาใช้เป็นวัสดุทดแทนในการผลิตอิฐบล็อกประสาน ซึ่งเป็นอิฐที่ไม่ต้องเผาไฟแต่ใช้การบ่มและผึ่งลมให้แห้งแทน ลดการปล่อยคาร์บอนในกระบวนการผลิตที่ลดลง ดังนั้นจึงเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมมากกว่าอิฐดินเผาดั้งเดิม และยังสามารถตอบสนองความต้องการที่อยู่อาศัยที่ เพิ่มขึ้นในภาคใต้ของไทย สอดคล้องกับแนวทางการพัฒนาอย่างยั่งยืน งานวิจัยนี้ศึกษาความเป็นไปได้ของการ จัดตั้งโรงงานผลิตอิฐประสานเพื่อเพิ่มมูลค่าจากขี้เถ้าจากโรงไฟฟ้าชีวมวลที่ใช้เชื้อเพลิงไม้ยางพารา โดยใช้วิธี การศึกษาความเป็นไปได้ (Feasibility Study) 5 ด้าน ได้แก่ การตลาด เทคนิคและวิศวกรรม การบริหาร จัดการ สังคมและสิ่งแวดล้อม และการเงิน ผ่านกระบวนการเก็บรวบรวมข้อมูล การวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติ การจำลองทางการเงิน การประเมินความเสี่ยง และสรุปผลการวิจัย โดยเฉพาะการลงทุนบนพื้นฐานการเงิน เพื่อสังคม การศึกษาใช้ต้นแบบของพื้นที่ใน อ.ทุ่งสง จ.นครศรีธรรมราช ผลการวิจัยพบว่าโครงการมีความ เป็นไปได้ในการลงทุน โดยสามารถจำหน่ายอิฐบล็อกผสมขี้เถ้าไม้ยางพาราที่ราคาถูกกว่าอิฐมอญ 8 รูที่ใช้อยู่ ภายใต้มาตรฐานที่ใกล้เคียงกัน ดำเนินงานในรูปแบบวิสาหกิจขนาดย่อมที่มีโครงสร้างองค์กรแนวระนาบเพื่อ ความคล่องตัว โครงการมีระยะเวลาคืนทุนเพียง 2.43 ปี และอัตราผลตอบแทนการลงทุน (IRR) ที่ 35.27% แสดงให้เห็นถึงศักยภาพในการทำกำไรและคืนทุนได้เร็วกว่าระยะเวลาโครงการที่วางแผนไว้ที่ 10 ปี โดยเมื่อทำ การประเมินการปลดปล่อยคาร์บอนตลอดวัฏจักรของการผลิตอิฐประสานจากของเสียขี้เถ้าที่ได้จากโรงไฟฟ้า ไม้ยางพาราสามารถลดการปลดปล่อยคาร์บอน 67.98% เมื่อเทียบกับอิฐดินเผาดั้งเดิม (อิฐมอญ 8 รู) เมื่อเทียบกับกำลังการผลิตในจำนวนที่เท่ากัน