ความหนาแน่นเชิงสัมผัสของความกลัว PM 2.5

ผลงานสร้างสรรค์ชุดนี้นี้มุ่งนำเสนอการวิเคราะห์และตีความทางสุนทรียศาสตร์ของผลงาน จิตรกรรมนามธรรม ชุด "ความหนาแน่นเชิงสัมผัสของความกลัว PM 2.5" ซึ่งเป็นการสำรวจปรากฏการณ์ มลพิษทางอากาศ และภัยคุกคามจาก ฝุ่น PM 2.5 ในมิติที่สัมพันธ์กับความรู้สึกและกระบวนการทางเทคนิคอย่างละเอียดความสำคัญของผลงานนี้คือการใช้ ความหนาแน่นเชิงสัมผัส  เป็นภาษาในการสื่อสารที่ท้าทายการรับรู้ด้วยตาเปล่า โดยพื้นผิวของผลงานถูกสร้างสรรค์ให้เกิดลวดลาย แตกระแหงและเป็นรูพรุน อย่างจงใจผ่านเทคนิคเฉพาะตัว ลักษณะเหล่านี้ไม่ได้เป็นเพียงการสร้างภาพ แต่เป็นภาพสะท้อนของโครงข่าย อนุภาคละเอียด ที่มองไม่เห็นและเป็นอันตราย ซึ่งเป็นการแปลงข้อมูลเชิง ปริมาณ (ระดับ PM 2.5) ไปสู่ประสบการณ์เชิง คุณภาพ แห่งความเสียหายที่รับรู้ได้ด้วยสัมผัส ผลงานชุดนี้จึงแปลงความเสียหายทางกายภาพไปสู่สภาวะทางอารมณ์ นั่นคือ ความกลัว  และ ความพรั่นพรึง  มวลสีดำและเทาที่ทับถมกันอย่างหนักอึ้งในองค์ประกอบ สร้างความรู้สึกของการถูก กดทับด้วยหมอกควันที่หนาแน่น ซึ่งเป็นสภาวะที่บั่นทอนทั้งสุขภาพกายและจิตใจอย่างต่อเนื่อง ขณะที่สีแดงที่ปะทุออกมาจากรอยแยกของมวลสีดำ ทำหน้าที่เป็น สัญญาณเตือนภัย ที่อันตรายและสะท้อนถึง การอักเสบภายในร่างกาย ที่เกิดจากการแทรกซึมของอนุภาคพิษ ในบริบทของศิลปะนามธรรมแบบเน้นกระบวนการสร้างสรรค์  ผลงานจิตรกรรมนี้ทำหน้าที่เป็นการ บันทึกมลพิษทางอากาศ ของความเสียหาย การแตกระแหงจึงถูกตีความว่าเป็นการ กัดเซาะทางชีวภาพและสิ่งแวดล้อม จากมลพิษ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าภัยพิบัติทางอากาศได้ก่อให้เกิด ภูมิทัศน์ใหม่แห่งความหวาดหวั่น ในยุคปัจจุบัน ผลงานชิ้นนี้จึงท้าทายผู้ชมให้ รู้สึก ถึงความกลัวของ PM 2.5 ผ่านการรับรู้ทางสัมผัสที่หยาบกร้าน เป็นการยืนยันถึง สารัตถะของสสาร  ที่สามารถสื่อสารความทุกข์ทรมานของยุคสมัยได้