ลอมฟางในฐานะพื้นที่เรียนรู้ชั่วคราว: การฟื้นฟูสถาปัตยกรรมไร่ข้าวและวิถีการเรียนรู้วัฒนธรรม-ธรรมชาติในชุมชนกะเหรี่ยงบางกะม่า จังหวัดราชบุรี

​​​​​​​​​​​​​​งานวิจัยนี้ศึกษาศักยภาพของ “ลอมฟาง” ในฐานะพื้นที่การเรียนรู้ชั่วคราวที่เชื่อมโยงมรดกทางวัฒนธรรมกับ การศึกษาที่ตั้งอยู่บนฐานธรรมชาติ ภายใต้บริบทของชุมชนชาติพันธุ์กะเหรี่ยงในพื้นที่บางกะม่า จังหวัดราชบุรี โดยอ้างอิงจากสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นและวิถีเกษตรกรรมดั้งเดิม และศึกษาบทบาทของพื้นที่-สถาปัตยกรรม ขนาดเล็กในไร่ข้าวในฐานะที่เป็นสื่อกลางการเรียนรู้ของครอบครัว การศึกษาใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ การเก็บข้อมูลด้วยการสำรวจภาคสนาม การสัมภาษณ์เชิงลึก การสังเกตแบบมีส่วนร่วม การถ่ายภาพ และการ ทดลองสร้างลอมฟางร่วมกับชุมชน เพื่อวิเคราะห์รูปแบบพื้นที่วัฒนธรรมในบริบทไร่ข้าวกับพฤติกรรมการ เรียนรู้และการส่งต่อความรู้ในชุมชน ผลการศึกษาพบว่า การเปลี่ยนแปลงผังชุมชนจากการอยู่กับป่าสู่การ ปรับตัวแบบคนเมือง และความสมบูรณ์ของแปลงที่ดินมีผลต่อการหายไปของพื้นที่สถาปัตยกรรมขนาดเล็กใน ไร่ข้าวที่ทำหน้าที่เป็นพื้นที่เรียนรู้ และพื้นที่ส่งต่อความรู้ท้องถิ่นที่สืบทอดกันภายในครอบครัว นอกจากนี้ ความสัมพันธ์ของที่ตั้ง ขนาด การแบ่งพื้นที่ใช้สอยภายในมีผลต่อจินตนาการ และการรับรู้เรื่องราวทาง วัฒนธรรมที่เชื่อมโยงกับความเข้าใจเรื่องชุดความรู้-ความคิดที่สืบทอดมาจากการปรับตัวตามบริบทสภาพแวด ล้อมทางภูมิสาสตร์ ผลการวิจัยมีส่วนในการขับเคลื่อนการอภิปรายการรื้อฟื้นกิจกรรมและสถาปัตยกรรมตาม วิถีวัฒนธรรมเดิม เพื่อสร้างพื้นที่การเรียนรู้ทางเลือกบนฐานความรู้ท้องถิ่น และภูมิปัญญาชาติพันธ์

• : ลอมฟาง, การเรียนรู้ในครอบครัว, ชุมชนชาติพันธุ์-กะเหรี่ยง, พื้นที่ชั่วคราว, สถาปัตยกรรมไร่ข้าว